सर्पदंशपछि मृत्युसँग लडेर फर्किएकी गौरी
नेपालगन्ज । बिहानको करिब ११ बजेको समय। सल्यानको कुमाख गाउँपालिका–५, खोरेखोलाकी ३१ वर्षीया गौरी बुढाथोकी घरनजिकैको बारीमा घाँस काट्दै थिइन्। दैनिक जीवनकै सामान्य काम गरिरहेकी उनलाई त्यही दिन एउटा सानो गल्तीले मृत्युसँगको संघर्षमा पुर्याउनेछ भन्ने कल्पना थिएन।
घाँसमा लुकेको हरियो भाइपर जातको सर्प उनले देखिनन्। अचानक सर्पले उनको देब्रे हातको पञ्जामाथिल्लो भागमा टोक्यो। उनले आत्तिँदै हात झट्कारिन्। सर्प उछिटिएर टाढा गयो।
सर्पले टोकेको थाहा पाउनेबित्तिकै गौरी घरतिर दौडिइन्। परिवारलाई घटनाबारे जानकारी गराइन्। तर उपचारका लागि अस्पताल जानुपर्ने समयमै परिवार झारफुकतिर लाग्यो।
झारफुक गरेपछि केही समय आफूलाई राहत भएको महसुस भएको गौरी बताउँछिन्। तर त्यो राहत धेरैबेर टिकेन।
“एक्कासी टाउकोमा असर गर्यो। रिङ्गाटा लाग्यो, उल्टी होला जस्तो भयो। आँखा तिरमिराउन थाले,” उनी सम्झिन्छिन्।
अवस्था बिग्रिँदै गएपछि परिवारले उनलाई रुकुम पश्चिमको चौरजहारीस्थित जिल्ला अस्पताल पुर्याउने निर्णय गर्यो। तर घरबाट अस्पताल पुग्दासम्म दिउँसोको ४ बजिसकेको थियो। अस्पताल पुग्नुअघि नै गौरी अर्धबेहोस अवस्थामा पुगिसकेकी थिइन्।
चौरजहारी अस्पतालमा आवश्यक औषधि उपलब्ध नभएपछि उनलाई सुर्खेतस्थित कर्णाली प्रादेशिक अस्पताल रेफर गरियो। परिवारका लागि त्यो यात्रा झनै कठिन थियो। एकपछि अर्को अस्पताल पुग्दा पनि उपचार सहज हुन सकेन।
कर्णाली प्रादेशिक अस्पतालमा पनि आवश्यक औषधि र बेडको अभाव भएपछि उनलाई नेपालगन्जस्थित भेरी अस्पताल लैजान सुझाव दिइयो।
त्यसपछि गौरीका बुवाले उनलाई लिएर नेपालगन्जको यात्रा सुरु गरे।
रातको करिब १ बजे गौरीलाई भेरी अस्पताल पुर्याइयो। लामो यात्राले उनको अवस्था झनै कमजोर भइसकेको थियो। तर भेरी अस्पताल पुगेपछि भने उनको उपचार तत्काल सुरु भयो।
चिकित्सकहरूले सर्पको पहिचान गरी आवश्यक उपचार सुरु गरे। औषधि चलाउन थालेको केही समयपछि गौरीले होसमा आएको महसुस गरिन्।
त्यो क्षण उनका लागि केवल होसमा फर्किएको क्षण थिएन, जीवन फर्किएको क्षण थियो।
लामो समयदेखि परिवारसँगको भेटसमेत नहुने हो कि भन्ने डरमा रहेकी गौरीले अस्पतालको उपचारपछि विस्तारै सामान्य जीवनतर्फ फर्किन थालिन्। अहिले उनी हिँडडुल गर्न, खाना खान र परिवारसँग कुरा गर्न सक्ने भएकी छन्।
“बाँच्दिनँ जस्तो लागेको थियो,” उनी भन्छिन्, “दाजुभाइ, दिदीबहिनी र परिवारका सदस्यसँग फेरि भेट हुँदैन जस्तो लागेको थियो। अब त बाँच्ने आशा पलाएको छ।”
गौरीको कथा केवल एक व्यक्तिको सर्पदंशबाट जोगिएको कथा होइन। यो सर्पले टोकेपछि तत्काल उपचारको आवश्यकता कति महत्वपूर्ण हुन्छ भन्ने गम्भीर सन्देश पनि हो।
सर्पदंशपछि सुरुमा झारफुकमा समय बित्दा उनको अवस्था गम्भीर बन्दै गयो। त्यसपछि एउटा अस्पतालबाट अर्को अस्पतालसम्मको यात्राले पनि उपचारमा थप समय लाग्यो। अन्ततः नेपालगन्जको भेरी अस्पतालमा उपचार पाएपछि उनको जीवन जोगियो।
आज गौरी अस्पतालको उपचार कक्षबाट आफ्नो परिवारतिर हेर्दैछिन्। केही दिनअघि मृत्युको डरले घेरिएकी उनी अहिले फेरि जीवनका सामान्य दिनहरू फर्कने प्रतीक्षामा छिन्।
उनको आँखामा अब डरभन्दा बढी आशा छ।
“अब त बाँच्ने आशा पलाएको छ।”
गौरीको यो एउटा वाक्यमा उनको पीडा, डर, परिवारप्रतिको माया र जीवनप्रतिको नयाँ भरोसा सबै अटाएका छन्।
सर्पदंशपछि समयमै उपचार पाउनु जीवनरक्षाका लागि निर्णायक बन्न सक्छ भन्ने उनको अनुभवले पनि स्पष्ट पार्छ—सर्पले टोकेको अवस्थामा सकेसम्म छिटो स्वास्थ्य संस्थामा पुग्नु नै सबैभन्दा महत्वपूर्ण कदम हो।
