स्वर्गीय उत्तरकुमार ओली मेरो — नजरमा

दाङ । कहिलेकाहीँ जीवनले यति ठूलो शून्यता छोडेर जान्छ कि शब्दहरू पनि सहारा दिन सक्दैनन्। स्वर्गीय उत्तरकुमार वलीलाई सम्झँदा मेरो मनमा त्यस्तै शून्यता फैलिन्छ। उहाँ मेरो नजरमा केवल प्रदेश सांसद हुनुहुन्नथ्यो—उहाँ भरोसाको अर्को नाम हुनुहुन्थ्यो। दाइसँगको अन्तिम भेट सम्झिँदा आज पनि मुटु भारी हुन्छ।

उहाँको बोलीमा सधैं एक प्रकारको आत्मविश्वास हुन्थ्यो—तर त्यो अहंकार होइन, जिम्मेवारीको आत्मविश्वास थियो। उहाँले एकदिन मसँग भन्नुभएको थियो: “म राजनीति मा पैसा कमाउन आएको होइन। मलाई पुग्ने पैसा त मैसँग छ। मेरो पैसाले मेरो घर सुनैसुनको होला, तर पश्चिम दाङको विकास गर्न सकिँदैन। त्यसैले म बरु मेरो पैसा चुनावमा खर्च गर्छु र पश्चिम दाङको समृद्ध विकास गर्नेछु। म यहाँ पैसा कमाउन आएको होइन, भाइ…” त्यो “भाइ” भन्ने शब्दमा कति अपनत्व थियो! त्यो वाक्यमा कति दृढता थियो! आजको राजनीतिमा जहाँ आरोप–प्रत्यारोप र स्वार्थको चर्चा बढी हुन्छ, त्यहाँ यस्तो स्पष्टता र निस्वार्थता सुन्नु आफैंमा दुर्लभ थियो। पत्रकारिताको यात्रामा मैले धेरै नेताहरूका भाषण सुनेँ। धेरैका आश्वासन लेखेँ। तर उत्तरकुमार दाइका शब्दहरू कागजका लागि होइन, मनका लागि हुन्थे।

उहाँ बोल्दा विकास केवल नारा जस्तो लाग्दैनथ्यो—त्यो सपना जस्तो लाग्थ्यो। पश्चिम दाङलाई समृद्ध बनाउने उहाँको चाहना केवल राजनीतिक प्रतिबद्धता थिएन, त्यो व्यक्तिगत जिम्मेवारीजस्तै देखिन्थ्यो। जब भयानक सवारी दुर्घटनाको खबर आयो, दाङ स्तब्ध भयो। केही दिनसम्म सबैको प्रार्थना एउटै थियो—दाइ निको भएर फर्किनुहोस्। मेडिसिटी अस्पतालको सानो कोठाभित्र उहाँ जीवनसँग संघर्ष गरिरहनुभएको थियो, र बाहिर दाङका हजारौँ मनहरूले आशाको दियो बालिरहेका थिए। तर त्यो रात—राति ३ बजेको त्यो खबर—मनले स्वीकार्न मानेन। फोनको स्क्रिनमा आएको सूचना केवल समाचार थिएन, त्यो एउटा सपना चकनाचुर भएको क्षण थियो। म पत्रकार थिएँ, तर त्यो क्षणमा म समाचार लेख्न सक्ने अवस्थामा थिइनँ। म केवल एउटा दङ्गाली थिएँ—आँखा रसाएका, मन भारी भएको।

नेकपा एमालेले एक कर्मठ सिपाही गुमायो। दाङले एक आशा गुमायो। पश्चिम दाङले एउटा यस्तो आवाज गुमायो, जसले विकासलाई स्वार्थभन्दा माथि राख्ने हिम्मत राख्थ्यो। मेरो नजरमा उत्तरकुमार वली राजनीति गर्ने व्यक्ति मात्र होइनन्—उहाँ राजनीति बाँच्ने व्यक्ति हुनुहुन्थ्यो। उहाँको सरलता, इमान्दारिता र जनताप्रतिको समर्पणले मलाई बारम्बार सोच्न बाध्य बनाउँछ—के हामी त्यही बाटोमा छौँ? के हामी उहाँले देखाउनुभएको आदर्श जोगाइरहेका छौँ? दाइ, तपाईंले भन्नुभएको “म यहाँ पैसा कमाउन आएको होइन” भन्ने वाक्य आज पनि कानमा घन्किन्छ। त्यो वाक्य आजको राजनीतिका लागि एउटा ऐना हो।

तपाईं शारीरिक रूपमा हामीबीच हुनुहुन्न। तर तपाईंले देखाउनुभएको बाटो, तपाईंले बोकेको सपना, र तपाईंले छोड्नुभएको प्रेरणा दाङको माटोमा सधैं जीवित रहनेछ। मेरो नजरमा तपाईं एक नेता होइन—एक अधुरो सपना हुनुहुन्छ। एक साँचो राजनीतिक आस्था हुनुहुन्छ। एक अमिट नाम हुनुहुन्छ। दाइ, तपाईंको आत्माले चिरशान्ति पाओस्। हामी तपाईंको सपना पूरा गर्न सक्ने शक्ति पाऊँ। भावपूर्ण श्रद्धाञ्जली।